MUDAYYAN

 

 

Non sei cal é a razón do DOCE DESASOSEGO  que me embarga ó ler o libro de Mudayyan...

¿Quen é Mudayyan?

Aquel ó que lle permitiron quedarse...

Quixera ser obxectiva, pero, o meu sentimento está tan ó borde dun respiro que soamente podo deixar que se dilúa nestas letras.

¿Romántica? ¡Non! Non precisamente...

Quizais séxao, mais os matices dolorosos, que fican nas meniñas e empanan a vista, son a dor que Mudayyan me deixou ó sentilo...

Mudayyan, Mudayyan El, Ti, Ela i Eu... El está, existe, chora e me fai chorar. El é o espacio, o intre no que o vento mirra  para crearmos e desaparecermos.

Flor sen aroma e aroma  baixo a amofada; soidade acompañada, e morte para estar, para permanecer en ti sen estar dentro. Esquecemento de meu en ti e presencia ancorada na distancia. Distancia tan achegada que doe, dor que habita e nos despoxa.

Vacío cheo: de ti e de mín.

Atopei a Mudayyan dentro de min e na varanda da miña xanela. Na miña cama baleira onde pernoitamos ámbolos dous. Escoiteino na lembranza e no futuro vacío, onde me aperta e onde deixamos de existir para perdernos, para deixarnos morrer de tristezas felices e de sorrisos de melancolía.

Entón, Mudayyan, son Eu, i Eu son Ela, i Ela es Ti. ¿Quen é El? El tamén é Mudayyan, quen morre de ausencias e presencias, de dores, de escusas e de pregóns que dormen á miña veira. Mudayyan é vida i é morte, suicidio e saiba nova que nos reinventa, porque NOS necesitamos, porque NOS amamos; porque palabra e silencio son vida, e vida con ausencias propias van implícitas en Mudayyan, en min i en ti...

Mudayyan non ten xénero, porque Mudayyan: é VERDADE E MENTIRA. i Eu, tamén Eu...

Mudayyan é alfabeto inventado para UNIR.

 

Mudayyan poema e sol,

linguaxe en silencio que bautiza nomes en suspiros,

carta non escrita que arranca bágoas á lúa.

                                              

                                              Sen esbozo nin fotografía

                                              para non ter que reinventarme

                                             máis alá de teus beizos e miñas lembranzas.

 

Mudayyan rumor de claroscuros, e a contraluz do ar;

auga, á que han permitido quedarse…

Mudayyan verso, latidos e mirada,

silencio pronunciado na dor,                                      

na esperanza triste

onde paciencia e amañeceres,

son murmurio de esquecemento e memoria.

 

Mudayyan, lume da miña cheminea que non teño…

 

 

“Mudayyan significa: Aquél al que han permitido quedarse…”

 No sé cual es la razón del desasosiego dulce que me ha embargado al leer Mudayyan… 

¿Quién es Mudayyan?:

Aquél al que le han permitido quedarse…

Quisiera ser objetiva, pero el sentimiento está tan al borde de mi respiro, que sólo puedo dejar que se diluya en estas letras.

¿Romántica? No, no precisamente. Quizá lo sea, pero los matices doloridos que se me han quedado en las pupilas y empañan la vista, son el dolor que Mudayyan me ha dejado al sentirle.

Mudayyan, Mudayyan Él, Tú, Ella y Yo…Y está, y existe, y se llora y me llora. Es el espacio, el instante que el viento arruga para crearnos y desaparecernos.

Flor sin aroma y aroma bajo la almohada; soledad acompañada y muerte para estar, para permanecer en ti sin estar. Olvido de mí en ti, y presencia anclada en la distancia. Distancia tan cercana que duele, dolor que habita y nos despoja.

Vacío lleno: de ti y de mí.

He encontrado a Mudayyan dentro de mí, y en el alfeizar de mi ventana. En mi cama vacía de mí, donde pernoctamos ambos. Le he escuchado en el recuerdo y en el futuro vacío,  donde me abraza y donde dejamos de existir para perdernos, para morirnos de tristezas felices y de sonrisas de melancolía.

Entonces, Mudayyan soy Yo, y Yo soy Ella, y Ella eres tú. ¿Y Él? El también es Mudayyan y se muere de ausencias y presencias de dolores, de excusas y de pregones que duermen a mi lado. Mudayyan es vida y es muerte, suicidio y savia nueva que NOS reinventa; porque NOS necesitamos, porque NOS amamos; porque palabra y silencio son vida, y vida con ausencias propias, van implícitas en Mudayyan, y en mí, y en ti…

Mudayyan no tiene género, porque Mudayyan: es el sentimiento que permanece sin estar y que está en todas partes desfalleciendo, porque, Mudayyan es VERDAD y MENTIRA. Y Yo, también Yo…

Mudayyan es alfabeto inventado para UNIR…

 

Mudayyan poema y sol,

lenguaje en silencio que bautiza nombres en suspiros,

carta no escrita que arranca lágrimas a la luna.

 

 Sin esbozo ni fotografía

para no tener que reinventarme

más allá de tus labios y mis recuerdos.

 

 Mudayyan rumor de claroscuros, y a contraluz en el aire;

agua, a la que le han permitido quedarse...

 

 Mudayyan verso, latidos y mirada,

silencio pronunciado en el dolor,

en la esperanza triste

donde paciencia y amaneceres,

son murmullo de olvido y memoria.

 Mudayyan, fuego de mi chimenea que no tengo…

 

                                                                                                                                                                        Issa Martínez

 

Volver a Prosa

Volver a Index